ستمگران دم تیغند و عجز ما گردن

به رنگ دانه درین کشتزار دعوی خیز

فتاده است سر و می کشد ز پاگردن

فکنده ایم سپر تا قضا چه پیش آرد

تو از حلاوت تسلیم غافلی ورنه

چو نیشکر همه بند است جابجاگردن

اگر نه در دم تیغ محبت اعجازست