تو از حلاوت تسلیم غافلی ورنه

فتاده است سر و می کشد ز پاگردن

فکنده ایم سپر تا قضا چه پیش آرد

ستمگران دم تیغند و عجز ما گردن

چو نیشکر همه بند است جابجاگردن

اگر نه در دم تیغ محبت اعجازست

سر بریده قمری که دوخت با گردن