چو شمع سر به هوا رفت زیر پا گردن

اگر نه در دم تیغ محبت اعجازست

سر بریده قمری که دوخت با گردن

فغان که حق حضوری بجا نیاوردیم

کسی مباد هوس میهمان خوان غرور

ز اشتهای سری ، می خورد قفا گردن

ز ساز قلقل مینا شنیده ام بیدل