گل قیامت چیدن در شکقگی دارد

از تو چند بردارد بار نیک و بدگردن

راه عافیت پویی رخش خودسری پی کن

منزلت سر دار است گر شود بلدگردن

غنچه گرد و ایمن باش خنده می زندگردن

سرکشان دم افلاس رو به نقش پا دارند

هر قدر تهی گردد شیشه خم کندگردن