دلم امید فراوان به وصل روی تو داشت

جهان و کار جهان بی ثبات و بی محل است

بگیر طره مه چهره ای و قصه مخوان

که سعد و نحس ز تاثیر زهره و زحل است

ولی اجل به ره عمر رهزن امل است

به هیچ دور نخواهند یافت هشیارش

چنین که حافظ ما مست باده ازل است