چه ظهورگرد سپاه تو چه خفا تغافل جاه تو

چو نفس جریده ماو من به هوس نوشتن و حک زدن

به بساط جرعه کشان تو، غم نقل و باده که می کشد

که توان ز حرف تبسمت به هزار پسته نمک زدن

به گشاد و بست نگاه تو در راز ملک و ملک زدن

به جهان رنگ فنا اثر غم امتحان دگر مبر

بر محرمان ستم است اگر زرگل رسد به محک زدن