پی وهم هرزه عنان مدو به سراب غرق گمان مشو

به کجاست گوشه زانویی که توان علم به فلک زدن

بگذر ز حاصل مدعا که به حکم فرصت بی بقا

چمن است بر سر زخم ما گل انتظار گزک زدن

ز شنای بحر گمان مرو به خیال باطل حک زدن

حذرای حسود جنون حسب که به حکم آگهی ادب

مثلی که بیدل مازند به تو نیست کم ز کتک زدن