گر چنین داردکمین عافیت سرگشتگی

کز خمیدن قامتم زلف دوتا خواهد شدن

نیستم غفلت سواد نسخه هستی چو شمع

یکسر این اجزا به چشمم توتیا خواهد شدن

سنگ این کهسار یکسر آسیا خواهد شدن

دامن الفت زگرد این و آن افشانده گیر

رنگ و بو آخر ز برگ گل جدا خواهد شدن