خیال سدره و طوبی نیاز طاق نسیان کن.

که باید تا ابد شرمنده احسان خود بودن

تو محرم نشئه فرصت شناسی نیستی ورنه

به صد فردوس دارد ناز در زندان خود بودن

نگاهی بایدت در سایه مژگان خود بودن

رضای خاطر فرصت ضرور افتاده است اینجا

به هر تقدیر باید خادم مهمان خود بودن