ای شمع چند خواهی انگشت خود مکیدن

در قید جسم تا کی افسرده بایدت زیست

ای دانه سبز بختی ست از خاک سرکشیدن

افسانه حلاوت با ساز انگبین رفت

تا وصل جلوه گر شد دل قطع آرزو کرد

آنسوی رنگ و بوبرد این میوه را رسیدن

درکاروان شوقم دل بر دل جرس سوخت