ای کاش قطع گردد سر رشته تعلق

آنسوی رنگ و بوبرد این میوه را رسیدن

درکاروان شوقم دل بر دل جرس سوخت

این اشک بی فغان نیست از درد ناچکیدن

مقراض وار عمرم شد صرف لب گزیدن

جز خاک گشتنم نیست عرص نیاز دیگر

باید به پیش چشمت از سرمه خط کشیدن