به روی نکهت گل غنچه هرگز در نمی بندد

ندارد این ترازوی هوس جز باد سنجیدن

ز قمری سرو این گلشن به منظر می کشد قامت

به خاکستر توان برد از خط سیراب پاشیدن

ز حسن خلق ممکن نیست در دلها نگنجیدن

تو بر خود جلوه کن من هم کمین حیرتی دارم

ندارد عکس راه خانه آیینه پرسیدن