ز حسن خلق ممکن نیست در دلها نگنجیدن

ز قمری سرو این گلشن به منظر می کشد قامت

به خاکستر توان برد از خط سیراب پاشیدن

به روی نکهت گل غنچه هرگز در نمی بندد

تو بر خود جلوه کن من هم کمین حیرتی دارم

ندارد عکس راه خانه آیینه پرسیدن

درآن محفل که لعل او تبسم می کند بیدل