تو بر خود جلوه کن من هم کمین حیرتی دارم

به خاکستر توان برد از خط سیراب پاشیدن

به روی نکهت گل غنچه هرگز در نمی بندد

ز حسن خلق ممکن نیست در دلها نگنجیدن

ندارد عکس راه خانه آیینه پرسیدن

درآن محفل که لعل او تبسم می کند بیدل

اگر پاس ادب داری نخواهی خاک بوسیدن