ندارم آنقدر دامن که باشد قابل چیدن

نیاز امتحان شوق کردم طاقت دل را

متاع بوی این گل رفت در تاراج پوشیدن

جنون بینوایم هر چه بندد محمل وحشت

نیاید راست هرگز صحبت زنگ و صفا باهم

چه حاصل سایه را از خانه خورشید پرسیدن

نگردی مجرم او گر همه از خود برون آیی