زین چاه تیره تا کی یک ربسمان کشیدن

از بیضه سر کشیدم اما کجاست پرواز

تا بال و پر توانیم از آشیان کشیدن

کام امل پرستان شایسته پری نیست

بدگوهر ی محال است کم گردد از ریاضت

روی تنک دهد آب تیغ از فسان کشیدن

گیرم کشد مصور صد بیستون به سویی