قصر فردوس که رضوانش به دربانی رفت

مایه محتشمی خدمت درویشان است

گنج عزلت که طلسمات عجایب دارد

فتح آن در نظر رحمت درویشان است

منظری از چمن نزهت درویشان است

آن چه زر می شود از پرتو آن قلب سیاه

کیمیاییست که در صحبت درویشان است