آن که پیشش بنهد تاج تکبر خورشید

منظری از چمن نزهت درویشان است

آن چه زر می شود از پرتو آن قلب سیاه

کیمیاییست که در صحبت درویشان است

کبریاییست که در حشمت درویشان است

دولتی را که نباشد غم از آسیب زوال

بی تکلف بشنو دولت درویشان است