که دید از حسن جز نادیدن حسن

ز دل تا دیده توفانگاه نازست

تحیر از که پرسد مسکن حسن

نگه سوز است برق بی نقابی

غبارم پیش از آن کز جا برد باد

عبیری بود در پیراهن حسن

رگ گل مرکز رنگ است بیدل