گره درکار بینایی میفکن دیده ای و اکن

ز خود نگذشته ای از محمل لیلی چه می پرسی

غبارت باقی است آرایش دامان صحرا کن

تجلی از دل هر ذره شور چشمکی دارد

محیط بی نیازی در کنار عجز می جوشد

تو ای موج از شکست خویش غواصی مهیا کن

درین محفل که چشم او ادب ساز حیا باشد