ای الفت آبادی موهوم حجابت

از هر صدف آن گوهر یکدانه طلب کن

توفانکده جوش محیط است سرابت

از لفظ خود آن معنی بیگانه طلب کن

آن گنج نهان نیست تو ویرانه طلب کن

عمری ست به یادش همه تن یک دل چاکیم

چون صبح ز آیینه ما شانه طلب کن