گذشتن از جهان پوچ دارد ننگ استغنا

زگل قطع نظر بیمار چندی را عیادت کن

به چینی از اشارت آب ده انداز ابرویی

مه نو را به گردون موج دریای خجالت کن

همینت گر بود معراج همت ترک همت کن

ز مینا خانه گردون اگر نتوان برون جستن

تهی شو از خیال و طاق نسیانی عمارت کن