دامن ابروی خود چون تیغ پر جوهر مکن

خار جوهر زحمت گلبرک تمثالت مباد

پرده چشم تر آیینه را بستر مکن

تا توان درکسوت همواری آیینه زیست

ای ادب ، بگذار مژگانی به رویش واکنم

جوهر پرواز ما را چین بال و پر مکن

انفعال معصیت فردوس تعمیر است و بس