ای سپند از سرمه هم اینجا صدا وا می کشد

آسمان گو نسخه ام را جدولی از زر مکن

از محیط رحمتم اشک ندامت مژده ای ست

یا رب این نومید را محروم چشم ترمکن

نا توان بر باد رفتن سعی خاکستر مکن

تا به کی چون خامه موی حسرتت بایدکشید

اینقدر خود را به ذوق فربهی لاغر مکن