به دریا قطره ی گمگشته از هر موج می جوشد

تو هم ای بیخبر از خود رو و گرد غزالان کن

اگر در سایه مژگان مورت جا دهد فرصت

به راحت واکش و آرایش چتر سلیمان کن

فرو رو در گداز دل جهانی را گریبان کن

به جرم بی گناهی سوختن هم حیرتی دارد

به رنگ شمع از هر عضو خویش آیینه عریان کن