وز پی دیدن او دادن جان کار من است

لعل سیراب به خون تشنه لب یار من است

شرم از آن چشم سیه بادش و مژگان دراز

هر که دل بردن او دید و در انکار من است

ساروان رخت به دروازه مبر کان سر کو