درکوچه بیباکی هر طبع غباری ست

تا قافله آرام پذیرد جرسی کن

افروختنت سوختنی بیش ندارد

گر رشته شمعی نتوان گشت خسی کن

کس مصلح کس نیست تو برخود عسسی کن

بی کسب هوس کام تمنا نتوان یافت

گیرم همه تن عشق شدی بوالهوسی کن