سراب وهم گو در چشم مغروران سیاهی کن

صف حرص و هوا در هم شکستی کجکلاهی کن

دل جمع است ملک بی نیازی پادشاهی کن

نمود از اعتبار باطل اکرام حق آگاهت

برون افتاده است از کیسه نقد رایج دنیا

قیاس ثابت و سیار پوچ از فلس ماهی کن

تو گوهر در گره بستی و از توفان غم رستی