حیرت گلی آورد که گفتم کم دامن

بر صورت دنیا زده ام پهلوی تسلیم

پای است دراین انجمنم توام دامن

طاقت اثر حوصله گم کرد درین باغ

فریاد که بر چهره ما داغ تری ماند

چون شمع نچیدیم به مژگان نم دامن

بیدل به فشار دل تنگم چه توان کرد