جهانی از وهم چیده برخود دماغ اقبال سربلندی

که دست و پای جنون و دانش همین ز جیب است تا به دامن

غبار ناگشته نیست ممکن زتهمت ما و من رهایی

به حسرت سرمه می خروشد هزارکوه صدا به دامن

گرفتم ای گردباد رفتی تو نیز برچین هوا به دامن

چه شیشه سازی ست یا رب اینجا به کارگاه دماغ مجنون

که کرده کهسار همچو طفلان ذخیره سنگها به دامن