کتانم پنبه گردد تا ببالد ماهتاب من

به هر بی آبرویی چشمه آیینه یاسم

که نقش هر دو عالم شسته می جوشد ز آب من

به غیر از نفی خویش اثبات عشرت مشکل است اینجا

به تدبیر دگر از آب غفلت بر نمی خیزم

ز هم پاشیدن اعضا مگر باشد گلاب من

به پیری چون سحر رفت از سرم سودای جمعیت