به پیری چون سحر رفت از سرم سودای جمعیت

کتانم پنبه گردد تا ببالد ماهتاب من

به تدبیر دگر از آب غفلت بر نمی خیزم

ز هم پاشیدن اعضا مگر باشد گلاب من

ورق گرداند آخر ربط اجزا از کتاب من

درین محفل ندارد هیچکس خون گرمی الفت

مگر از بیکسی بر اخگری چسبد کباب من