تحیر در جنون می غلتد از نیرنگ تصویرم

به وهم این و آن خون شد دل غفلت پرست من

وگرنه همچو صحرا دامن خود داشت دست من

ز پرواز نگاه کیست یارب رنگ بست من

سلامت متهم دارد به کمظرفی حبابم را

محیطی می کنم تعمیر اگر بالد شکست من