تا چند چو اشک ابله بندد کمر من

چون ابر ز بس منفعل نشو و نمایم

پرواز عرق می شود از سعی پر من

زین سعی که جز لغزش پا هیچ ندارم

هر جا تپشم محو شد از خویش نهانم

شب در نفس سوخته دارد سحر من

تا بر الم بیکسی ام ناله نخندد