تا بر الم بیکسی ام ناله نخندد

تا چند چو اشک ابله بندد کمر من

هر جا تپشم محو شد از خویش نهانم

شب در نفس سوخته دارد سحر من

از سرمه توان سایه فکندن به سر من

عریان تنیی هست درین معرکه بیدل

این جامه که تنگی ننماید به بر من