از عدم افسانه عبرت به گوشم خوانده اند

چون خراش سینه ناخن می کشد تصویر من

بسکه بی رویت شکفتن رفته از تخمیر من

نیست ممکن گر کشند از رنگ گل تصوبر من

در فراموشی است یک خواب جهان تعبیر من

برکه بندم تهمت قاتل که تا صبح جزا

خونم از افسردگی کم نیست دامنگیر من