پر تنک کرده ست نومیدی دم شمشیر من

انفعال بیوفایی بر محبت آفت است

دام می نالد چو زنجیر از رم نخجیر من

چون سحرتا دست یازم گرد جرات ریخته ست

آب می گردم چو شمع اما سیاهی زبر پاست

خاک گردیدن مگر شوید خط تقصیر من

عمرها شد دل به قید وهم وظن خون می خورد