مینای سرشکم می سودای که دارد

زین شکر که تا کوی تو شد راهبر من

چون آبله در پای من افتاد سرمن

عمری ست پری می چکد از چشم تر من

چون سبحه و زنار گسستن چه خیال است

بر ریشه تنیده ست هجوم ثمر من