نفس در خجلت اظهار کم دارد شرار من

درین وادی که می یابد سراغ اعتبار من

مگر آیینه گردد خاک تا بینی غبار من

کجا بال وچه طاقت تا زنم لاف پرافشانی

ز ساز مدعا چون سبحه جز کلفت نمی بالد

به جای نغمه یکسر عقده پرورده ست تار من

به این آتش که دل در مجمر داغ وفا دارد