فراز مسند خورشید تکیه گاه من است

مگر به تیغ اجل خیمه برکنم ور نی

رمیدن از در دولت نه رسم و راه من است

از آن زمان که بر این آستان نهادم روی

گناه اگر چه نبود اختیار ما حافظ

تو در طریق ادب باش و گو گناه من است