به کنج بیخودی بیدل دماغ التفاتی کو

به رنگ آه و اشک است آب پیکانهای تیر من

شکستن نیست آهنگی که از سازم برون آید

مزاج چینی ام موی دگر دارد خمیر من

که شور حشر را افسانه گیرد گوشه گیر من