به چشم ذره مژگانی کند جسم حقیر من

الم پرورده یاسم مپرس از بیکسیهایم

گداز خویش می باشد چو طفل اشک شیر من

به این آثار موهومی تمیزی گر کنم حاصل

به هر واماندگی ممنون بخت تیره خویشم

که چون سایه به پای کس نپیچیده ست قیر من

ندیدم جز تعلق هر قدر بال و پر افشاندم