نشانم روشن است اما سر و برگ تسلی کو

که چون سایه به پای کس نپیچیده ست قیر من

ندیدم جز تعلق هر قدر بال و پر افشاندم

چه سازد گر نه با دام و قفس سازد اسیر من

هنوز ازکج خرامیها کماندار است تیر من

به سودای تمنا نقد خودکردم تلف بیدل

بجزحسرت نبود آبی که شد صرف خمیرمن