اگر کس نمانم به مازندران

به آهن چه داریم گیتی نهان

شوم شان یکایک به راه آورم

گر آیین شمشیر و گاه آورم

وگر بر نهم باژ و ساو گران

چنان زار و خوارند بر چشم من

چه جادو چه دیوان آن انجمن