پیداست از نفس که چه دارد ضمیر من

فرصت شمار کاغذ آتش زده ست عمر

از زود یک دو گام به پیش است دیر من

پوشیده نیست راز هواداری عدم

زین دامگاه گر بپرد کس کجا رود

پرواز حیرتست ز مرغ اسیر من

رفتم ز خویش لیک به پهلوی عاجزی