چون شمع در ادبگه همواری زبان

هموار شد خیال نشیب و فراز من

برخاستم ز خاک و نشستم همان به خاک

دیگر مجو قیام و قعود از نماز من

برهم زدم لبی که همان بود گاز من

تا در زبان خامه حیرت بیان شقی است

خالی ست در بساط سخن جای ناز من