مینا شکسته در سر ره گریه می کند

خالی ست در بساط سخن جای ناز من

وحشت غبار عمر ندانم کجا رسید

مقصد گداز قافله برق تاز من

چون طفل اشک آبله خاکباز من

زبن فطرتی که ننگ خیالات آگهی ست

دشوار شد چو فهم حقیقت مجاز من