آشیان لبریز نومیدی ست از پرواز من

حیرت آهنگم که می فهمد زبان راز من

گوش بر آیینه نه تا بشنوی آواز من

ناله ها در سینه از ضبط نفس خون کرده ام

حسن اظهار حقیقت پر نزاکت جلوه بود

تا به بزم آیم زخلوت سوخت رنگ ناز من

لفظ شد از خودفروشی معنی بیرنگی ام