تا به بزم آیم زخلوت سوخت رنگ ناز من

ناله ها در سینه از ضبط نفس خون کرده ام

آشیان لبریز نومیدی ست از پرواز من

حسن اظهار حقیقت پر نزاکت جلوه بود

لفظ شد از خودفروشی معنی بیرنگی ام

نیست غیر از من کسی چون بوی گل غماز من

دل به هر اندیشه طاووس بهاری دیگر است