که گرد سرمه فریادی است از وضع خموش من

نشاندن نیست آسان همچو موج گوهر از پایم

محیط ازسرگذشت آسود تا یکقطره جوش من

به رنگی بی زبانم در ادبگاه نگاه او

قیامت بود اگر خود را چنین آلوده می دیدم

مرا ازچشم خود پوشید فضل عیب پوش من

نمی دانم شکفتن تا کجا خرمن کنم بیدل